♪آنها خواهند گفت
♪کسی قادر به دیدن ما نیست
♪ ما غریب افتاده ایم
♪ و تنهای تنهاییم
♪ باور دارند
♪ کسی به داد ما نمیرسد
♪ و ما را از این
♪ دل تنگی بی اندازه رها نمیکند
♪ آنها در اشتباهند
♪
مترجم Sali- gh
بسیار بسیار دور
فراتر از مریخ
دور تر از طوفانهای مشتری و حلقه های زحل
شرایط بسیار منفاوت میشود
دما کاسته میشود و فاصله ی بین جهان ها
نه به میلیون که به میلیارد کیلومتر اندازه گیری میشود
در اینجا مرموزترین سیاره آرمیده است
اورانوس
مرمر آبی کم رنگ آویزان در میان
فضای تاریکِ یخ زده
و فراتر از آن
آخرین سیاره حقیقی منظومه خورشیدی
نپتون
ما تصور میکردیم در این محدوده, فقط جهان های کوچک فاقد زندگی
و تا هسته یخ زده خواهیم یافت
چقدر تصور ما اشتباه بود
ما در دورانی زندگی می کنیم که تمدن ما به حد بی مانندی رسیده است
ما تقریبا به حضور دائمی در مریخ دست یافته ایم
هم در بخش مداری و هم سطح سیاره ای ما فضاپیماهایی داشته ایم
که برای دوره ای طولانی در مدار مریخ .. زهره .. مشتری و زحل قرار داشته اند
اما زمانی که از زحل فراتر میرویم اوضاع دشوارتر میشود
فواصل عظیم میشوند
مدت مسافرت نه به ماه
که به صورت سال و دهه اندازه گیری میشود و این بدین معناست که
ما سیاره های خارجی را تنها یک بار ملاقات می کنیم
هر بازدید ما سفری به درون ناشناخته هاست همانطور که ما در تلاش برای
رسیدن به دورترین سیستمهای سیاره ای هستیم که تا کنون مورد بازدید قرار گرفته اند
و زمانی که به آنجا می رسیم فضاپیماهای ما آنچنان با سرعت در حال طی کردن مسافتها هستند
که مستقیم پرواز را ادامه خواهند داد
و تنها ساعات اندکی را درون سیستم خواهند ماند
اما در طی همین ساعات کوتاه اطلاعات باارزشی جمع آوری شده اند که به ما اجازه داده اند
تا به فهم رازهای پنهان در لبه خارجی
منظومه خورشیدی بپردازیم
اولین ماموریت ما به درون تاریکی تنها با کمک
از خود سیاره ها امکان پذیر بود
هر سیاره با سرعت متفاوتی گردش میکند
و در اکثر مواقع آنها اطراف خورشید پراکنده اند
اما هر صد و هفتاد و پنج سال یکبار
چیزی شگفت آور رخ میدهد
سیاره های خارجی
به گونه ای تراز میشوند و مسیری را ایجاد میکنند
که از زمین اغاز شده و از مشتری و زحل میگذرد
و به اورانوس و نپتون میرسد
فضاپیمای ویجر دو دقیقا در زمان مناسب حرکت کرد
و از مزایای این هم ترازیِ سیاره ای نادر استفاده کرد
در ظرف مدت کمتر از دوسال به مشتری رسید
سیاره ای دو و نیم برابر بزرگتر از
ترکیب سایر سیارات منظومه
مشتری یک ضربه گرانشی به ویجر وارد کرد
دو سال دیگر گذشت و ویجر شاهد
یکی از زیباترین مناظر منظومه خورشیدی شد
حلقه های یخی یک سیاره گازی غول پیکر دیگر
زحل
و سپس فراتر و فراتر
به سوی تاریکی
تقریبا نه سال بعد از ترک کردن زمین
ویجر به رده سیاره ای کاملا جدیدی رسید
مانند مشتری و زحل اتمسفر بالایی این سیاره
از چرخش گاز هلیوم و هیدروژن نشکیل شده بود
و پنهان در زیر ترکیب عجیبی از متان یخ زده
به همراه آمونیاک و آب قرار داشت
اما برخلاف دیگر سیارات گازی اورانوس فاقد ظاهر بخصوص است
در تمام مدتی که ویجر به این سیاره خیره شده بود
تنها شاهد تشکیل ده ابر بود
و خیلی زود ما علت را متوجه شدیم
دمای اورانوس منفی 224 درجه است
سردترین سیاره در کل منظومه خورشیدی
اولین سیاره یخی غول پیکر
در حالت یخ زدگی دائمی
ویجر تنها شش ساعت را در کنار اورانوس گذراند
زمانی که دورتر رفت و کل سیستم را از نظر گذرانید
متوجه شد که مانند زحل
اورانوس دارای حلقه است
حلقه ها بسیار تاریک و بسیار کم رنگ اند
و دیدن آنها از زمین دشوار است
در حقیقت تا سال 1997 ما این حلقه را کشف نکرده بودیم
آنها باید از ترکیباتی ساخته شده باشند که
بخش زیادی از نور خورشید را بازتاب نمیدهد و ما اطلاعی از این ترکیبات نداریم
این حلقه ها مانند زحل از آب یخ زده نیستند
در این صورت براق تر می بودند
این حلقه های بسیار ظریف و نازک اند
و راز بزرگ این است که ما انتظار داریم این ذرات به مرور
بهم برخورد کرده و حلقه پراکنده شود
اما این اتفاق رخ نداده
چیزی باید این حلقه ها را در فضا نگه داشته باشد
و پاسخ میتواند در این تصویری که
توسط ویجر دو گرفته شده دیده شود
شما میتوانید یک حلقه روشن و نازک را که بعنوان حلقه اپسیلون نامیده شده است ببینید
بالا و پایین این حلقه میتوانید دو قمر را مشاهده کنید
قمر داخلی کوردلیا و قمر خارجی اوفلیا نام دارد
حالا چیزی که شما باید در رابطه با مدارها بدانید این است که
قمر یا بخشی از حلقه که نزدیکتر به سیاره باشد نسبت به
قمر و بخشی از حلقه که دورتر از سیاره اند حرکت آهسته تری دارند
و بنابراین اگر ذراتی در حلقه ی اپسیلون وجود داشته باشند
که با سایر ذرات برخورد داشته باشند انرژی آن کاسته شده و کمی پایینتر می آید
قمر کوردلیا تمایل دارد با نفوذ گرانشی خود
سرعت این ذرات را افزایش داده و آنها را به درون حلقه باز گرداند
در حالیکه اگر ذره ای بر روی لبه بیرونی حلقه اپسیلون باشد
انرژی بیشتری پیدا کرده و ارتفاعش بیشتر میشود
اوفلیا تمایل دارد سرعت این ذره را کاسته
و آن را به داخل حلقه بازگرداند
و با این مکانیسم این دو قمر حلقه هارا بصورت زیبا و مرتب دور اورانوس
نگه میدارند و به همین دلیل
این دو قمر بعنوان قمرهای چوپان شناخته شده اند
ما تا کنون قمرهای چوپان دیگری نیافته ایم
ویجر تنها ساعاتی در سیستم اورانوس قرار داشت
اما فرض را بر این میگیریم که این قمرها آنجا هستند و اطراف اورانوس در گردش اند
و سایر حلقه ها را دقیقا در مکان خود نگه میدارند
این قمرهای گمشده تنها چیزهای مرموز این سیاره نیستند
مدار گردش اورانوس به دور خورشید متفاوت است
که نتیجه حوادثی است که در گذشته بوقوع پیوسته اند
اورانوس از ابرهای گسترده از مواد اصلی
که خورشید اولیه را احاطه کرده بودند بوجود آمده است
در طی زمان این ابرها تحت تاثیر نیروی جاذبه
بزرگتر شدند
و سیارات تشکیل شدند
که همه بصورت مشابه و پادساعتگرد
بصورت ابرهای اولیه از گاز و غبار در گردش بودند
این چرخش تا به امروز ثابت مانده است
تقریبا تمام سیارات حول محور خود
بصورت پادساعتگرد در حرکت اند
اما به دلایلی که بر ما آشکار نیست
اورانوس و نپتون در مسیر خلاف بقیه حول محور خود گردش میکنند
اورانوس حتی عجیبتر هم هست
کل سیاره به یک سمت افتاده است
و مشخص نیست چرا چرخش اورانوس بدین صورت است
ولی احتمال دارد که زمانی خاص
در گذشته ی دور این سیاره مورد اصابت سیاره دیگری واقع شده
سیاره ای در اندازه زمین یا حتی بزرگتر
که سیاره را به یک سو انداخته است و البته شبیه سازی توسط رایانه های پیشرفته
نشان داده اند وقتی چنین اتفاقی برای سیاره ای رخ دهد
تمام قمرهای آن نیز تحت تاثیر قرار میگیرند و شما با سیاره
و قمرها و حلقه هایی مواجه خواهید بود
که بروی یک سمت خود به دور خورشید خواهند چرخید
ویجر ما را به دورترین سیاراتی برد که ما تاکتون ملاقات کرده ایم
و حالا فاصله غیرقابل تصور 1.6 میلیارد کیلومتری
از فضای یخ زده بین فضاپیما
و مقصد بعدی اش وجود دارد
اندازه و مقیاس منظومه خورشیدی غیرقابل تصور است
اما اگر مقیاس را کوچکتر در نظر بگیریم تصور آن ساده تر خواهد بود
قطر خورشید 1.4 میلیون کیلومتر است
اما اگر این مقیاس 600 میلیون کمتر شود
به اندازه آن منبع نوری خواهد بود
و زمین و مریخ و سیاره های سنگی
به این اندازه خواهند بود
و به تصور من فواصل حتی قابل توجه تر میشوند
خب عطارد نزدیکترین سیاره به خورشید است
آنجا روی دریا خواهد بود
خب این جایی است که مدار عطارد قرار دارد
و عطار 96 متر فاصله دارد
قطر آن تقریبا زیر یک سانتی متر است
و سیاره بعدی زهره حدودا آنجا خواهد بود
فاصله زهره با خورشید 180 متر است
و سپس به سمت زمین میرویم
اینجا در مدار زمین مقیاس حقیقی شکنندگی
و تنهایی ما آشکار خواهد شد
خورشید آنحاست 250 متر دورتر با ستاره های چشمک زن کهکشانهای اطرافش
و زمین اینجاست
با قطر دو سانتی متر
بروی این سنگریزه تمام تاریخ بشر حضور دارد
در فاصله 300 متری ما از مریخ عبور میکنیم
آخرین سیاره سنگی و سپس پیش به درون تاریکی
با عبور از بندرگاه به حاشیه های خارجی
منظومه خورشیدی میرسیم
و حالا فواصل و اندازه ها
واقعا افزایش پیدا میکنند
مشتری بزرگترین سیاره منظومه خورشیدی
ده برابر بزرگتر از زمین ما و آنجا خورشید است
در فاصله 1.3 کیلومتری از بندرگاه
نقریبا بعد از طی مسافت دوبرابر فاصله خورشید تا مشتری
به زحل میرسیم
در فاصله 2.4 کیلومتری از خورشید به مقیاس ما
و حالا حقیقتا وارد منطقه گرگ و میش منظومه خورشیدی می شویم
سطح نور در این منطقه شبیه صبح زود و اواخر عصر در روی زمین است
اما ما هنوز قادر به مشاهده زحل در آسمان شب هستیم
زیرا این سیاره و حلقه های آن بشدن بازتاب کننده نور اند
دور از تمام سیارات سنگی و مشتری و زحل
به اورانوس میرسیم
سه میلیارد کیلومتر دور از خورشید
باید شروع به تحسین کردن مسافتی کنیم که ویجر در سفرش
به سوی دورترین مناطق منظومه خورشیدی طی کرده است
در پایان سفر نپتون , توپ بزرگ گازی
با 7.5 سانتی متر قطر
و فاصله 7.4 کیلومتری از خورشید در این مقیاس
و ما هنوز آن پایین دربندرگاه جزیره ریکیاویک هستیم
مورچه های کوچک میکروسکوپی اطراف یک سنگریزه
حدود 12 سال طول کشید اما در نهایت ویجر
فضای گسترده بین زمین
و اکثر سیستمهای سیاره ای دور را طی کرد
نپتون
با اندازه 17 برابر زمین و حتی بزرگتر از اورانوس
اما برخلاف سیاره ی خواهرش اتمسفر نپتون
سرشار از فعالیت است
آنچه ما یافتیم سیاره ای با آب و هوای شدید بود
جایی که وزش باد در ارتفاعات بالا ابرهای متان را با سرعت 2000 کیلومتر
به حرکت در میاورد
شدیدترین سرعت وزش باد در کل منظومه خورشیدی
و ویجر شاهد یک لکه سیاه بزرگ بود
که بی شباهت به لکه بزرگ و قرمز مشتری نبود
یک سیستم طوفانی به اندازه ی زمین زمانی که ما چهار یا پنح سال بعد
به آن نگاه کردیم . ناپدید شده بود
اما در طول زمان ما شاهد غرش طوفانهای بیشتر
بروی سطح سیاره بودیم
یکی از اسرار بزرگ اکتشافات سیاره ای این است که
چرا سیاره ای چنین دور از خورشید با این میزان انرژی کمی که از سمت خورشید
وارد اتمسفرش میشود میتواند شدیدترین بادهای
منظومه خورشیدی را بوجود آورد
ویجر کشف گیج کننده دیگری نیز داشت
با اینکه این سیاره نسبت به اورانوس از خورشید دورتر بود اما گرمتر از اورانوس بود
منبع این انرژی گرمایی تا اکنون یک راز باقی مانده است
اما به دلایلی نپتون حدود دو و نیم برابر گرمایی را که از خورشید دریافت میکند
منتشر میکند
و این گرمای داخلی وجود طوفانهای شدید را توضیح میدهد
زمانی که گرما راه خود را از هسته ی سیاره
به فضا باز میکند
کل اتمسفر را بهم میریزد
و بادهایی ایجاد میکند که مشابه آن در کل منظومه خورشیدی دیده نمیشود
دلیل احتمالی سرعت بالای این بادها
میتواند عدم وجود یک سطح جامد در سیاره ای مانند نپتون باشد
مایعات عجیب و غریب پایین می روند و گازها بالا می آیند
اما هیچ سطح جامدی وجود ندارد
هیچ کوه و قاره ای وجود ندارد تا جریان
گازهای اتمسفری را در هم بشکند پس باد میتواند
با سرعت مافوق صوت در اطراف سیاره جریان داشته باشد
ماموریت ویجر دو در سفر بزرگ خود در منظومه خورشیدی رو به پایان بود
اما قبل از اینکه سفر خود را در تنهایی
به سمت فضای بین ستاره ای آغاز کند
دنیای دیگری را برای ملاقات مقابل خود داشت
تریتون , قمری عظیم با درخشش حاصل از نیتروژن یخ زده
ما انتظار داشتیم جهانی خاموش و ساکن باشد
اما ویجر برای ما آخرین شگفتی را به ارمغان آورد
زمانی که ویجر به انجا رسید
ما شاهد فعالیتهای زمین شناسی بروی سطح این سیاره یخ زده شدیم
ما آبفشانهایی با ارتفاع 8 کیلومتری را مشاهده کردیم
که سپس مواد سیاه را 100 کیلومتر در جهت مسیر باد حمل میکند
و حالا کلید حل مساله علت این فوران ها
این بود که ما متوجه شدیم این آبفشانها بروی بخشهایی از تریتون قرار گرفته اند
که زیر نور کم رنگ خورشید قرار دارند
حتی با اینکه میلیاردها مایل دور از خورشید اند
چیزی که رخ میدهد این است که نور خورشید بر روی لایه ی نازک
نیتروژن یخ زده میتابد , نفود میکند و لایه ی تاریکتری که یک متر
زیر سطح قمر قرار دارد را گرم میکند
تفاوت دما فقط 4 درجه سلیسیوس است
اما به اندازه ای هست که باعت تابش گرما و
و تبخیر نیتروژن یخ زده و تولید گاز شود
این گاز تحت فشار است و در نهایت
نیتروژن یخ زده را سوراخ کرده
و این ذرات سیاه را به بالا حمل و آبفشانهای تیرتون را ایجاد میکند
در دورترین نقاط منظومه خورشیدی
نور کم رنگ خورشید هنوز به اندازه ای هست که
دورترین شگفتی های زمین شناسی را وجود آورد
البته این نمیتواند سایر خصوصیات مرموز تریتون را توضیح دهد
ناهمواری ها در این مقیاس
تنها با نیروی قدرتمندتری بوجود می آیند
یکی از سرنخ ها در مدار عجیب تریتون پنهان شده است
برخلاف هر قمر بزرگی در منظومه شمسی
مدار حرکت تریتون خلاف جهت مدار حرکت سیاره است
و این بدین معناست که
بعید به نظر می آید که نپتون و تریتون در یک زمان تشکیل شده باشند
اگر سیاره و یک قمر از ابرهای در حال فروپاشی گاز و غبار مشابهی
تشکیل شده باشند مدار حرکتی شبیه
به مسیر حرکت ابرهای اولیه غبار خواهند داشت
و محتمل ترین توضیح چنین خواهد بود که تریتون به ملاقات نپتون آمده بوده
و برخلاف ویجر هرگز نپتون را ترک نکرده است
یک نظریه این است که میلیاردها سال قبل
تریتون یک قمر نبوده
و در ناحیه ای دور از نپتون تشکیل شده
در کمربند کویپر
در اینجا تریلیون توده یخ زده آب و امونیاک
و متان به دور خورشید در حرکت اند
بازمانده های یخ زده باقی مانده از تشکیل شدن منظومه خورشیدی
شاید تریتون در لبه داخلی این ناحیه ایجاد شده است
و خطر نردیک شدن به نپتون را به جان خریده است
و توسط نیروی گرانشی سیاره کشیده شده است
تا اینکه در نهایت از کمربند کویپر جدا شده است
و تا ابد در دام این سیاره آبی دوردست گرفتار مانده
امروزه مدار تریتون به دور نپتون مداری دایره ای و منظم است
اما همیشه چنین نبوده است
در ابتدای زمانی که تریتون در دام افتاده بود
مدار بیضوی گسترده ای داشت
در این مدار گاهی از سیاره دور وگاهی نزدیک میشد
این بدان معناست که زمانی که تریتون به دور سیاره نپتون در گردش بوده
نیروی گرانشی متناوبا در حال تغییر بوده است
این مساله کشش و فشردگی هایی به قمر وارد میکند
و سطح داخلی فمر تحت تاثیر اصطکاک گرم میشود
این روند گرمایش جزر و مدی نامیده میشود
مواد مذاب داخلی از میان شکاف ها
و گسلهای پوسته تریتون بالا آمده
و این سطح ناهمواری را که ما امروزه شاهد آن هستیم را بوجود می آورند
و آنچه باقی می ماند قمری سرد شده است
که در مداری اشتباه به دور سیاره میچرخد
و داستان گذشته اش از دید سایرین پنهان مانده است
و آنچه مانده است آبفشان های ایجاد شده بر اثر نور کم رنگ آفتاب
که رگه های سیاه را بروی سطح آرام شده آن بوجود آورده است
ویجر ماموریت خود را به پایان رساند
و حالا به سمت بخش بیرون منظومه خورشیدی روان شده است
جایی که دیگر هرگز با سیاره ای مواجه نخواهد شد
اما در جایی دیگر جهان دیگری منتظر ورود ماست
دور به درون تاریکی
فضاپیمای افق های نو ( نیو هورایزنز )
در مسیر به سمت لبه منظومه خورشیدی است
هدف ما برای یادگیری درباره ی
جهانی کوچک و خیره کننده بستگی به موفقیت فضاپیمای افق های جدید دارد
بعنوان یک کاوشگر کوچک با طول کمتر از سه متر
که به ژرفا فرستاده شده است
بیشتر بخشهای الکتریکی و سیستمهای غیر ضروری آن
برای حفط نیرو , خاموش شده است
این کاوشگر برای مسیر تقریبی 4.8 میلیارد کیلومتری به خواب رفته بود
زمانی که افق های جدید در حال سفر به سمت پلوتو بود
بروی زمین مشاجره ای راجع به ماهیت
خود پلوتو در گرفت
ما همیشه از کوچک بودن پلوتو اطلاع داشتیم
کوچکتر از ماه نپتون , تریتون اما کشفیات انجام شده
در مجاورت پلوتو توسط تلسکوپ هابل
موقعیت پلوتو بعنوان سیاره را به چالش کشید
از روی زمین , پلوتو , دور و بر روی لبه ی کمربند کوئیپر قرار دارد
و آنچنان دور است که حتی هابل
تنها تصویری ناواضح از آن ارائه میدهد
اما پلوتو تنها نیست
ما شروع به یافتن سیارات دور دیگری کردیم
سپس هابل جهان دیگری
هم اندازه با پلوتو کشف کرد
کشف این دنیاهای جدید ما را مجبور کرد تا
در رابطه با آنچه تعریف سیاره بود تجدید نظر کنیم
اتحادیه بین المللی نجوم نعریفی سه بخشی از سیاره دارد
اولا باید به دور خورشید بچرخد
و پلوتو مطمئنا این کار را میکند
هر 248 سال یکبار به دور خورشید میگردد
دوما باید آنقدر بزرگ باشد تا جاذبه آن را
بصورت کروی در بیاورد و پلوتو بدون شک کروی است
اما سومین بخش باید مسیر خود بدور خورشید را پاک کند
و این مساله ضروری است
سیاره باید به اندازه ای گرانش داشته باشد
تا ضایعات را از مسیر خود دور کند
و اینجا همان جایی است که پلوتو باز می ماند
چرا این ایده اضافی ؟
خب نهایتا اگر پلوتو آنقدر بزرگ باشد که
یک سیاره محسوب شود پس "اریس" هم باید جزو سیارات در نظر گرفته شود
و مکمیک هم آنقدر بزرگ است که یک سیاره باشد
ده ها و حتی صدها شی دیگر هم وجود دارند
که اندازه مناسب برای سیاره شدن را دارا هستند
حالا این مساله واقعا اهمیت دارد ؟
خب گمان نمیکنم
در نهایت پلوتو یک جهان محسوب میشود و ما باید به اکتشاف آن بپردازیم
و در جولای 2015 این کاریست که ما دقیقا انجام دادیم
پس از نه سال پرواز افق های جدید آغاز به کار کرد
دریافت شد
ما اولین نگاه را به دورترین جهانی که تا کنون دست بشر به آن رسیده بود انداختیم
پلوتو زیباست
و جدا از منجمد بودن و فاقد داشتن ویژگی های خاص
مشخص شد که پلوتو تمام خصوصیات
یک سیاره زنده و پویا را دارد
بله سطح پلوتو سرد است با دمای منفی 230 درجه سلیسیوس
ما بروی نیتروژن جامد قدم خواهیم زد
اما لکه هایی که در تصویر تار بدست آمده از هابل
خود را نشان داده بودند
تنوع ساختاری و شکلی زمین شناختی فوق العاده ای را نشان میدهند
شناخته شده ترین ویژگی پلوتو
ناحیه معروف یه تامبائو رجیو است
با نام شناخته شده دیگرش قلب پلوتو
بخش غربی قلب پلوتو اسپاتنیک پلانتیا نام گرفته
دشت عظیمی از نیتروژن متان و مونوکسید کربن یخ زده
که تا یک میلیون کیلومتر مربع کشیده شده اند
و بروی لبه آن رشته کوه هایی قرار دارند که از
آب یخ زده خالص تشکیل شده اند
و تا 8 کیلومتر بالای دشت ارتفاع دارند
اما در رابطه با این ناحیه مساله عجیبی وجود دارد
چیزی آن را از سایر بخشهای این سیاره کوتوله جدا میکند
سطح پلوتو پوشیده از دهانه ها و شکاف های
ناشی از برخورد هایی است که میلیاردها سال قبل رخ داده اند
درست شبیه سطح ماه ما
به جز اینکه اگر شما با دقت به اسپاتنیک پلانیتیا نگاه کنید متوجه میشود کاملا صاف است
هیچ دهانه ای وجود ندارد . حتی یکی
در فضا, نبودن دهانه ها چشمگیر است
و اگر دقیقتر نگاه کنید قضیه مرموزتر هم میشود
جزئیات تصاویر با نور تابانیده شده از پشت که توسط افق های جدید ارسال شده بود
شبکه ای از اشکال شش ضلعی و پنج ضلعی را نشان میداد
که بروی سطح نیتروژن یخ زده متقاطع شده بودند
سرنخی از آنچه که ممکن است در آنجا رخ داده باشد در این تصاویر قابل رویت است
این الگوها در جای دیگری در طبیعت هم یافت میشوند
بعنوان مثال اینجا بروی سطح خورشید
یا اینجا در مایعی که از زیر حرارت داده میشود
این الگوها نشان دهنده انتقال گرما هستند
منبع گرمایی وجود دارد که باعث بالا آمدن مواد میشود
و سپس سرد شده و دوباره به عقب برمیگردد و این چرخه انتقال جریان گرما
الگوهایی مشابه ایجاد میکند
خب آنچه در زیر سطح اسپاتنیک پلانیتیا رخ میدهد
این است که یک منبع گرمایی عمیق در حال مایع کردن نیتروژن است
و باعث بالا آمدن آن سرد شدن و بازگشت دوباره اش میشود
این جریان های همرفتی دائما در حال بازسازی ناحیه هستند
اینکه جهان کوچکی مانند پلوتو هنوز فعال است شگفتی عظیمی بود
بهترین نظریه ما راجع به اینکه
چه چیزی در آن اعماق قرار دارد این است که
عناصر رادیو اکتیویته ای وجود دارند که همراه با فروپاشی گرما تولید میکنند
این گرما اب اقیانوسی نیمه یخ زده و بدون خورشیدی را گرم میکند
که میلیارد ها سال است در زیر سطح پلوتو قرار گرفته است
و حالا شواهد بدست آمده از اسپاتنیک پلانیتیا نشان میدهد که
آنجا هنوز یک منبع گرمایی حضور دارد و مطالعه دیگر خصوصیات زمین شناختی پلوتو
دانشمندان را به این مساله رهنمون ساخته
که اقیانوسی از آب ممکن است هنوزدر زیر پلوتو در جریان باشد
و این اقیانوس نسبتا گرم
نبود دهانه ها را بروی سطح اسپانتیک پلانیتیا توضیح میدهد
و همزمان با بالا و پایین رفتن نیتروژن سطح
کل ناحیه دوباره صاف میشود
اما چرا این فعالیتها اینجا رخ میدهد نه جای دیگر؟
شاید قلب پلوتو منطقه ی یک برخورد بزرگ است
که مدتها قبل حفره ی بزرگی بروی آن ایجاد شده است
تقریبا تا نزدیکی های اقیانوس زیر آن پایین آمده
و این حفره بتدریج یا نیتروژن یخ زده پر شده است
و حالا آرام آرام درست بالای یک اقیانوس گرمتر بازسازی میشود
تصور کنید
اقیانوسی میلیاردها مایل دور از خورشید
در مرز یخ زده منظومه خورشیدی
و در این جهان شگفت انگیز
اقیانوسی از آب نیز قرار دارد
مواجه فضاپیمای افق های نو با پلوتو تنها چند ساعت طول کشید
و در طی این مدت تنها یک نیمکره مورد مشاهده قرار گرفت
و نیمکره دیگر چون رازی باقی ماند
پلوتو هنوز شگفتی دیگر با خود داشت
زمانی که افق های نو دوربین اش برای آخرین نگاه به پلوتو چرخاند
از اتمسفر پلوتو تصویری برداشت
که در تاریکی می درخشید
آسمانی آبی و نازک بروی اقیانوسی پنهان
در فاصله 4.8 میلیارد کیلومتری از زمین
ما مسیری طولانی را طی کرده ایم
با گذشت نیم قرن از اکتشافات فضایی
ما به تمام سیارات منظومه خورشیدی سر زده ایم
و آنها شروع به گفتن داستان خود کردند
آنچه پدیدار میشود داستانی است با تغییرات بی پایان
با خواستگاه دراماتیک
لحظاتی از امید
و فقدان
جایی که تنها هشت سیاره از سنگ و یخ و گاز
در برابر این فضای تاریک قرار میگیرند
و با هم , هم پیمان شده اند تا حداقل در یک سیاره حیات را ایجاد کنند
بعضی میپرسند " چرا به اکتشاف میپردازیم ؟ "
ایا نباید قبل از اینکه وقت و انرژی و منابع خودمان را برای جستجوی ستاره ها مصرف کنیم
به مشکلاتی که اینحا بر روی زمین داریم بپردازیم؟
خب به گمان من صرف کردن تمرکز تنها بر روی
سیاره ی خاکی خودمان اشتباه بزرگی است
و به این معناست که ما تصمیم داریم تا
در بخش کوچکی از این منظومه خورشیدی ازدحام کنیم
در حیرت اینکه اینجا چه میکنیم
و بدین معناست که ما تصمیم گرفته ایم که
بر سر منابع ارزشمند بین خودمان به جنگ بپردازیم
محدود شده در زیر پوسته نازکی از هوا بروی سنگی کوچک
به جای اینکه به دنبال مسیرهای سه بعدی باشیم
که توسط ستاره های شب به ما نشان داده شده اند
ما در منظومه ی خورشیدی شگفت انگیزی زندگی میکنیم
منظومه ای با سیارات طوفانی و ماه های یخ زده و مناظر و اماکن دیدنی
که تخیلات را به حرکت وا می دارد و روح را غنی میکند
منظومه ای با منابع نا محدود و زیبایی بینهایت
و پتانسیل بی اندازه
منظومه ای که ما در ابتدای اکتشاف آن هستیم
در سفری که تاکنون به ما پاداشهای بسیاری داده است
پلوتو دورترین جهانی بود که ناسا برای دیدن آن برنامه ریزی کرده بود
پرتاب افق های جدید بسیار هیجان انگیز بود
و پرتاب بسیار سریع بود
سریعترین پرتاب انجام شده از سطح زمین
حدود ده مایل در هر ثانیه
برای اطمینان از اینکه این فضاپیما برای یک دهه در فضا دوام می اورد
و به خوبی در آنجا کار میکند آنها از هرچیزی دو عدد قرار داده شد
از هر چیزی دو عدد وجود داشت کامپیوترها
و سیستمهای هدایتی
و آنها متوجه شدند که چگونه فضاپیما را به خواب ببرند
اولین فضاپیمایی که به خواب رفت
قرار دادن فضاپیما در خواب
به آن اجازه میدهد به آرامی در فضا حرکت کند
و بدین ترتیب عمر الکترونیکی آن افزایش پیدا میکند
در هیچ ماموریتی فضاپیماها از این روش به خواب بردن
بصورت مداوم برای حرکت در منظومه خورشیدی استفاده نکرده بودند
با به خواب رفتن فضاپیما
از زمین به سمت مقصد خود به حرکت در امد
به سمت جهانی که
در تمام طول تاریخ بشریت درمیان ستاره ها پنهان مانده بود
پلوتو در سال 1930 کشف شد
زمانیکه کلاید تومباو , پسری اهل کانزاس
در رصدخانه لاول در آریزونا در حال استفاده از تلسکوپ بود
در شبهایی که اسمان صاف بود
کلاید بیرون میرفت و
بروی صفحات عکاسی از آسمان تصویر تهیه میکرد و زمانی که هوا ابری بود
یا در طی روز او این صفحات را با هم مقایسه میکرد
و کلاید تومباو متوجه لکه ی کوچکی شد
که در میان ستاره ها حرکت میکند
و سپس در سال 1930 کلاید پلوتو را کشف کرد
اما کلاید هرگز پلوتو را از نزدیک مشاهده نکرد
او نه سال قبل از پرتاب افق های جدید
در سن نود سالگی از دنیا رفت
او درخواست کرد که اگر ماموریتی انجام شد بخشی از خاکستر او
به این سفر فرستاده شود
و تصور کنید که خاکستر کلاید از نزدیکی پلوتو عبور کرده
و او سرانجام جایی را که
کشف کرده ملاقات کرده است و این خیلی جالب است
منظور من این است که پلوتو در بسیاری جهات شگفتی اور و الهام بخش بود
از حیرت دهانمان باز مانده بود
این جهان جالب که ما هیچ چیز راجع به نمی یافتیم
جز اینکه فضاپیمایی به سویش روانه کنیم
اما افق های جدید بعد از پروازش از کنار پلوتو متوقف نشد
و به مسیرش برای سه سال دیگر
به درون کمربند کوئیپر ادامه داد
دمای این نواحی تقریبا صفر مطلق است
پس هر چیزی به خوبی حفظ میشود
کمربند کوئیپر همه چیز را کاملا تغییر داد
این یک حفاری باستان شناسی است که اگر انجام پذیرد
ما را به ابتدای تاریخ منظومه خورشیدی رهنمون میسازد این کمربند سرزمین عجایب علم است
در ابتدای سال 2019
افق های جدید به مرکز این ناحیه رسید
و با دورترین جسمی که تا کنون دیده شده مواجه شد
این جسم ممکن است ابتدایی ترین چیزی باشد که
تا کنون یک فضاپیما به آن مواجه شده
تماشای اولتیما تولی
مانند نگاه کردن به منشا منظومه خورشیدی است
تشکیل اولتیما تولی شاید یکی از بیشمار برخوردهایی بوده است
که خود سیارات را بوجود آورده
اما به گونه ای التیماتولی فرار کرده و
و به درون کمربند کوئیپر پرتاب شده
دنیاهای آنجا میلیاردها مایل
از خورشید فاصله دارند و هزاران راز در این اجسام پنهان شده
و ما میتوانیم به آنجا سر بزنیم و به بررسی آنها بپردازیم
و شروع به فهمیدن این رازها کنیم
مانند هر ماموریت دیگری افق های جدید به نوشتن
داستان سیارات کمک کرد
داستانی که ما در ابتدای تعریف آن هستیم
سیارات منظومه خورشیدی حیاط پشتی ما محسوب میشوند
ما تکنولوژی سفر به آنجا
و ایستادن روی سطح آنهارا داریم
قادریم به آنجا برویم و قادریم که به انجام کاری که
برای ما بسیار طیبیعی و ذاتی است ادامه دهیم
و آن پاسخ دادن به سوالات مهم و جستجوی ناشناخته هاست
احساس من این است که ما در ابتدای
اکتشافات سیاره ای هستیم
کشفیات بسیاری برای ما باقی مانده است
مترجم Sali- gh